روزمرگی و نئورئالیسم (نقد فیلم Umberto D.)

روزمرگیو نئورئالیسم

فیلم«امبرتو د.» را بیشتر تاریخنویسان سینما نقطهی انتهایی سینمای نئورئالیسم میدانند.امّا این بدان معنا نیست که دیگر هیچ یک از مؤلفههای این جنبش سینمایی را در آثاربعد از این فیلم شاهد نیستیم. سینمای نئورئالیسم بعد از این فیلم دیگر پویا نماندامّا تاثیر شگرفی بر کارگردانهایی همچون فدریکو فلینی، میکلآنجلو آنتونیونی،ساتیاجیت رای و موجنوی فرانسه گذاشت.

نئورئالیسم واکنشی و یا اگر بخواهم دقیقتربگویم نحوه تفکری است پیرامون ایتالیای فاشیتزدهی بعد از جنگجهانی دوم. در زمانموسیلینی فیلمهایی ساخته میشدند که حماسی و یا جنبهی رومنس آنها بالا بود؛ فیلمهاییپر هزینه و به دور از زندگی عموم مردم. امّا پس از سقوط موسیلینی و آزادی نسبیایجاد شده، سینمای نئورئالیسم سعی در ارائه تعریف جدیدی به نام «نو واقعگرایی»ایبود که همّت آن در زدودن لکههای ننگ فاشیت از مردم بود. شاید بتوان فیلم «رم شهربیدفاع» روسلینی را آغازگر این جنبش سینمایی خواند. نئورالیسم علاوه بر تفکر غالببر آن، بنا به شرایط آن زمان ابداعات فرمی نیز داشت؛ استفاده از نابازیگر،فیلمبرداری در لوکیشنهای واقعی و شکستن ساختار کلاسیکِ علّی و معلولی از بارزترینویژگیهای فرمی نئورالیسم هستند که در ادمه این نوشته راجع چرایی و چگونگی ایننوآوریها بیشتر حرف خواهم زد.